Las olas, uno de los mayores atractivos de las playas de Ferrol.
La magia de los blogs
No es difícil: basta con un toque de la varita para que todas las imágenes que tú quieras salgan de sus webs y aparezcan en el lugar exacto que has escogido. ¡¡Suerte!!
É hora do café, ¿non?
Un bó arrecendo como o deste café non ten prezo nun día friolento coma o de hoxe. Viva o café de pota con carozo
NON PERDE-LO TEMPO
NoN PERDE-LO TEMPO PARA ORGANIZAR UN BLOG
¿Como organizar un blog?. Parece unha tarea sinxela sen embargo como todo proceso precisa que siguamos uns pasos para non perder o tempo
No meu caso:
¿Sobre o que o imos facer?: sobre que é orientacion
¿A quén vai dirixido?
Qué infomación imos tratar .
VOLTAR Á PÁXINA PRINCIPAL
¿Como organizar un blog?. Parece unha tarea sinxela sen embargo como todo proceso precisa que siguamos uns pasos para non perder o tempo
No meu caso:
¿Sobre o que o imos facer?: sobre que é orientacion
¿A quén vai dirixido?
Qué infomación imos tratar .
VOLTAR Á PÁXINA PRINCIPAL
Visita ás fragas do Eume
1. - Un Espazo Natural privilexiado:
As Fragas do Eume constitúen un espazo natural único, xa que non pervive en toda a Europa Atlántica un bosque das súas características. Desta forma e grazas ao ambiente umbroso predominante, podense atopar aproximadamente 100 especies de fungos, máis de 240 de líquenes -87 propias deste lugar, 20 descoñecidas en España, 2 únicas en Europa Occidental e 1 no Continente- e 200 briofitas -52 novas en Galicia e 5 en España. Estas especies recobren os troncos das árbores e o chan, onde, xunto aos fentos -21 especies- e a un complexo florístico, predominantemente herbáceo, conforman o estrato máis baixo desta formación vexetal.
Nun piso superior están os arbustos -1 a 3 metros-, que teñen pouco desenvolvemento alí onde o bosque é moi espeso e non deixa pasar a luz, pero que crecen en grande número onde o chan non é profundo e en partes degradadas. Aquí podemos atopar abeleiras (Corylus abelá), maceiras silvestres (Malus silvestris) ou espiños (Crataegus monogyna), que poden ter porte arbóreo, así como queirugas (Ericáceas), toxos (Ulex) e acivros (Ilex aquifolium).
Por último temos un estrato arbóreo -15 a 20 metros- predominante, que conta con 23 especies arbóreas, de entre as que destaca o carballo. As demais sitúanse preferentemente segundo tres zonas: nas beiras do Eume e dos seus afluentes hai especies de Ripisilva, composta por árbores que soportan os chans encharcados como o salgueiro (Salix atrocinera) ou o ameneiro (Alnus glutinosa), acompañados de freixos (Fraxinus excelsior), olmos montanos (Ulmus glabra), bidueiros (Betula celtiberica) e mesmo loureiros (Laurus nobilis). A maior altura estaría a grande masa dominante de carballos, sobre os chans máis profundos de media ladeira, xunto a outras árbores como pradairos (Acer pseudoplatanus), saucos (Sambucus nigra), serbales (Sorbus aucuparia), loureiros e castiñeiros (Castanea sativa), especie esta última, introducida polo home que se adaptou perfectamente ao bosque galego. Nas partes somitales, en chans pobres ou naqueles que están en proceso de recuperación, volve aparecer o bidueiro, xunto ao teixo (Taxus baccata) ou ao carballo albar (Quercus petraea), ademais dalgunha sobreira (Quercus suber) e albedros (Arbustus unedo) relictos, localizados nos lugares mellor orientados cara ao sur. Relictos, igualmente, son outras especies vexetais que resaltan a importancia deste espazo, destacando entre eles o Culcita macrocarpa, a Woodwardia radicans ou a Davallia canarienses, fentos macaronésicos, pertencentes á Laurisilva ao igual que outras especies arbóreas existentes nas Fragas como o loureiro e o albedro, que están en perigo pola alteración da cuberta arbórea. Esta flora de ambientes cálidos conservouse en Galicia, cando se retirou a Laurisilva ao final do Terciario, grazas a o microclima producido pola moderación das temperaturas motivada pola proximidade do mar e a configuración do canón. Este, ao ser tan estreito, non permite a entrada dos ventos do SO e do NE, maioritarios en Galicia, nin dos temporais, facilitando a configuración de néboas. Ademais a proximidade dos montes á costa orixinan precipitacións abundantes, sobre todo nas partes altas do canón, polo que o grao de humidade é elevado todo o ano. Así por exemplo, a media da estación meteorolóxica do Encoro en 20 anos é de 1.911 mm./año; un pouco máis arriba, en A Capela (364 m.), é de 2.340. Esta circunstancia xunto coa proximidade ao mar fan que as temperaturas sexan moi suaves -14,2°C de media en A Capela-. Con este microclima de humidade constante e temperaturas temperadas creouse un ambiente propicio para a conservación de especies que xa non se atopan nestas latitudes.
Aquí tamén podemos atopar especies propias de climas montanos, subliñando así a variedade de ambientes existentes ao longo do Eume, caso do bidueiro ou da Valeriana pyrenaica, localizándose esta última nas partes máis altas e agrestes.
Polo que acabamos de expoñer compróbase que o bosque atlántico, e en particular este, é un dos ecosistemas de maior biodiversidade do planeta, con grande variedade de especies vexetais pois nel mestúranse os medios costeiro, coliño e montano, xunto ás reliquias da Laurisilva. Ademais, nun espazo tan rico, a fauna tamén é interesante, presentando 126 clases de vertebrados, aínda que a presión antrópica influíra con forza sobre ela. Son abundantes as aves limícolas na marisma do esteiro e as anátidas no Encoro. No bosque viven o picapeixe (Alcedo atthis), a laberca (Alauda arvensis), o rateiro (Buteo buteo), o moucho das orellas (Strix aluco) e o falcón (Falco peregrinus) entre outros. De entre os mamíferos destacan, por exemplo, o teixugo (Meles meles), o gato montés (Felis silvestris), o raposo (Vulpes vulpes), o abundantísimo xabaril (os Sus scrofa), a londra (Lutra lutra) e mesmo o lobo (Canis lupus) nas paraxes menos transitados polo home, é dicir ao leste do encoro. Ata o século XVII viviron osos nestas terras e ata fai poucos anos a aguia real e a pita do monte. Tamén houbo salmóns pero a construción do encoro impediulles remontar o río; Agora só quedan troitas (Trutta fario) e algún reo (Trutta trutta). Entre os réptiles destaca a píntega rabilarga (Chioglossa lusitanica), que é un endemismo do NO peninsular e ten no Eume a maior colonia de Galicia.
A parte destes valores biolóxicos, a Cunca Baixa do Eume é tamén un espazo natural importante polos seus valores xeomorfolóxicos, pola conformación dun canón profundo de pendentes acusadas e diferenzas de altura que superan os 250 metros, quedando en resalte as cristas de cuarcitas. Os afluentes máis pequenos teñen que salvar os desniveis baixando en fervenzas. Pola construción do Encoro pódense ver a
grande cantidade de bloques redondeados e marmitas de xigante no leito do río.
BIBLIOGRAFIA:
- MONTERO ARÓSTEGUI, J. (1858). Historia de El Ferrol. Reedición de 1972 de Ed. Gersán. 432 págs. Ferrol.
- SILVA-PANDO, F.J. e RIGUEIRO RODRÍGUEZ, A. (1992). Guía dás árbores e bosques de Galicia. Ed. Galaxia. 294 págs. Vigo.
- VALES, C. (dir.). (1994). Os bosques atlánticos europeos:status e conservación. Ed. Baía Edicións. 243 págs. A Coruña.
- VALES, C. (1993). Ás Fragas do Eume. Consellería de Agricultura, Gandería e Montes. 171 págs. Santiago de Compostela.
- VALES, C. (1993). A conservación dous bosques antigos galegos. O lobo, a extinción de especies e outros ensaios sobre a conservación. Edicións Laiovento. 161 págs. Santiago de Compostela.
volver á páxina principal.
As Fragas do Eume constitúen un espazo natural único, xa que non pervive en toda a Europa Atlántica un bosque das súas características. Desta forma e grazas ao ambiente umbroso predominante, podense atopar aproximadamente 100 especies de fungos, máis de 240 de líquenes -87 propias deste lugar, 20 descoñecidas en España, 2 únicas en Europa Occidental e 1 no Continente- e 200 briofitas -52 novas en Galicia e 5 en España. Estas especies recobren os troncos das árbores e o chan, onde, xunto aos fentos -21 especies- e a un complexo florístico, predominantemente herbáceo, conforman o estrato máis baixo desta formación vexetal.
Nun piso superior están os arbustos -1 a 3 metros-, que teñen pouco desenvolvemento alí onde o bosque é moi espeso e non deixa pasar a luz, pero que crecen en grande número onde o chan non é profundo e en partes degradadas. Aquí podemos atopar abeleiras (Corylus abelá), maceiras silvestres (Malus silvestris) ou espiños (Crataegus monogyna), que poden ter porte arbóreo, así como queirugas (Ericáceas), toxos (Ulex) e acivros (Ilex aquifolium).
Por último temos un estrato arbóreo -15 a 20 metros- predominante, que conta con 23 especies arbóreas, de entre as que destaca o carballo. As demais sitúanse preferentemente segundo tres zonas: nas beiras do Eume e dos seus afluentes hai especies de Ripisilva, composta por árbores que soportan os chans encharcados como o salgueiro (Salix atrocinera) ou o ameneiro (Alnus glutinosa), acompañados de freixos (Fraxinus excelsior), olmos montanos (Ulmus glabra), bidueiros (Betula celtiberica) e mesmo loureiros (Laurus nobilis). A maior altura estaría a grande masa dominante de carballos, sobre os chans máis profundos de media ladeira, xunto a outras árbores como pradairos (Acer pseudoplatanus), saucos (Sambucus nigra), serbales (Sorbus aucuparia), loureiros e castiñeiros (Castanea sativa), especie esta última, introducida polo home que se adaptou perfectamente ao bosque galego. Nas partes somitales, en chans pobres ou naqueles que están en proceso de recuperación, volve aparecer o bidueiro, xunto ao teixo (Taxus baccata) ou ao carballo albar (Quercus petraea), ademais dalgunha sobreira (Quercus suber) e albedros (Arbustus unedo) relictos, localizados nos lugares mellor orientados cara ao sur. Relictos, igualmente, son outras especies vexetais que resaltan a importancia deste espazo, destacando entre eles o Culcita macrocarpa, a Woodwardia radicans ou a Davallia canarienses, fentos macaronésicos, pertencentes á Laurisilva ao igual que outras especies arbóreas existentes nas Fragas como o loureiro e o albedro, que están en perigo pola alteración da cuberta arbórea. Esta flora de ambientes cálidos conservouse en Galicia, cando se retirou a Laurisilva ao final do Terciario, grazas a o microclima producido pola moderación das temperaturas motivada pola proximidade do mar e a configuración do canón. Este, ao ser tan estreito, non permite a entrada dos ventos do SO e do NE, maioritarios en Galicia, nin dos temporais, facilitando a configuración de néboas. Ademais a proximidade dos montes á costa orixinan precipitacións abundantes, sobre todo nas partes altas do canón, polo que o grao de humidade é elevado todo o ano. Así por exemplo, a media da estación meteorolóxica do Encoro en 20 anos é de 1.911 mm./año; un pouco máis arriba, en A Capela (364 m.), é de 2.340. Esta circunstancia xunto coa proximidade ao mar fan que as temperaturas sexan moi suaves -14,2°C de media en A Capela-. Con este microclima de humidade constante e temperaturas temperadas creouse un ambiente propicio para a conservación de especies que xa non se atopan nestas latitudes.
Aquí tamén podemos atopar especies propias de climas montanos, subliñando así a variedade de ambientes existentes ao longo do Eume, caso do bidueiro ou da Valeriana pyrenaica, localizándose esta última nas partes máis altas e agrestes.
Polo que acabamos de expoñer compróbase que o bosque atlántico, e en particular este, é un dos ecosistemas de maior biodiversidade do planeta, con grande variedade de especies vexetais pois nel mestúranse os medios costeiro, coliño e montano, xunto ás reliquias da Laurisilva. Ademais, nun espazo tan rico, a fauna tamén é interesante, presentando 126 clases de vertebrados, aínda que a presión antrópica influíra con forza sobre ela. Son abundantes as aves limícolas na marisma do esteiro e as anátidas no Encoro. No bosque viven o picapeixe (Alcedo atthis), a laberca (Alauda arvensis), o rateiro (Buteo buteo), o moucho das orellas (Strix aluco) e o falcón (Falco peregrinus) entre outros. De entre os mamíferos destacan, por exemplo, o teixugo (Meles meles), o gato montés (Felis silvestris), o raposo (Vulpes vulpes), o abundantísimo xabaril (os Sus scrofa), a londra (Lutra lutra) e mesmo o lobo (Canis lupus) nas paraxes menos transitados polo home, é dicir ao leste do encoro. Ata o século XVII viviron osos nestas terras e ata fai poucos anos a aguia real e a pita do monte. Tamén houbo salmóns pero a construción do encoro impediulles remontar o río; Agora só quedan troitas (Trutta fario) e algún reo (Trutta trutta). Entre os réptiles destaca a píntega rabilarga (Chioglossa lusitanica), que é un endemismo do NO peninsular e ten no Eume a maior colonia de Galicia.
A parte destes valores biolóxicos, a Cunca Baixa do Eume é tamén un espazo natural importante polos seus valores xeomorfolóxicos, pola conformación dun canón profundo de pendentes acusadas e diferenzas de altura que superan os 250 metros, quedando en resalte as cristas de cuarcitas. Os afluentes máis pequenos teñen que salvar os desniveis baixando en fervenzas. Pola construción do Encoro pódense ver a
grande cantidade de bloques redondeados e marmitas de xigante no leito do río.
BIBLIOGRAFIA:
- MONTERO ARÓSTEGUI, J. (1858). Historia de El Ferrol. Reedición de 1972 de Ed. Gersán. 432 págs. Ferrol.
- SILVA-PANDO, F.J. e RIGUEIRO RODRÍGUEZ, A. (1992). Guía dás árbores e bosques de Galicia. Ed. Galaxia. 294 págs. Vigo.
- VALES, C. (dir.). (1994). Os bosques atlánticos europeos:status e conservación. Ed. Baía Edicións. 243 págs. A Coruña.
- VALES, C. (1993). Ás Fragas do Eume. Consellería de Agricultura, Gandería e Montes. 171 págs. Santiago de Compostela.
- VALES, C. (1993). A conservación dous bosques antigos galegos. O lobo, a extinción de especies e outros ensaios sobre a conservación. Edicións Laiovento. 161 págs. Santiago de Compostela.
volver á páxina principal.
CENTENARIO DEL HIMNO GALLEGO
El vicepresidente de la Xunta, Anxo Quintana, conmemora el centenario de la primera interpretación del Himno gallego el 20 de diciembre de 2007 jueves en Ponteceso, donde lo acompañan mil estudiantes y la gaitera Susana Seivane, que será la encargada de poner música al poema 'Os Pinos'.Al mismo tiempo en el CIFP Rodolfo Ucha Piñeiro un grupo de profesores interpretan el Himno en el salón de actos con los alumnos del centro.
Además, Quintana visitará la exposición que, bajo el título 'Os tempos son chegados', permanecerá en la localidad coruñesa hasta el 10 de enero para, posteriormente, recorrerá otros municipios de Galicia. Asimismo, el vicepresidente realizará una ofrenda floral en el monumento dedicado a Eduardo Pondal, autor del Himno.
El mismo día 20 también se celebrará un acto conmemorativo en la ciudad de A Coruña en el Teatro Rosalía y bajo el título 'A nosa voz pregoa', con la participación de más de 500 personas representantes del mundo de la cultura, la economía y la política gallega.
Ferrol no Diccionario Madoz
Un libro excelente de consulta é o Diccionario Madoz. Estiven mirando a chamada correspondente a Ferrol e veñen varias páxinas interesantísimas sobre a localidade, con información moi variada e incluso “extravagante”. O autor do diccionario viviú no século XVIII, de ahí que fale do Ferrol daquela época, centrándose en asapectos tan diversos como a construcción de buques, o prezo do kilo de azúcar ou dun litro de aceite, as medidas utilizadas por aquel entón, o número de emigrantes, visitantes, monumentos, ríos, etc…
VOLVER Á PÁXINA PRINCIPAL
VOLVER Á PÁXINA PRINCIPAL
O nadal, unha celebración que se perde na noite dos tempos
Non vou a entrar en discusións 
bizantinas de que o Nadal é ou non a conmemoración do nacemento de Cristo. Pois para iso xa están os Cristiáns que si din crer nesas cousas, polo menos, cando a eles lles convén.
O que para min non ten discusión ningunha, é que son unhas festas nas que o consumismo xurde por todas partes e que algúns se FORRAN a conta do que entendo que é unha inxenuidade por parte dos que entran nese rebumbio sen cuestionarse nada mais que cumprir tódalas recomendacións de consumo con que 
se nos ataca de xeito desaprensivo a cotío. Polo que podemos afirmar que é a etapa do ano mais agresiva nos ataques propagandísticos e consumistas de todo o ano, como se nos quixeran deixar sen un can para comeza-la vida de novo tal como chegamos ó mundo.
Tampouco é discutible que esa data coincida dunha maneira inequívoca có nacemento do novo ANO natural xa que se establece precisamente no día máis curto do ano dando paso ó comezo do inverno onde os días empezan a medrar e a luz empeza a supera-lo baixón polo que cada ano pasa forzosamente.
Neste senso, igual que o verán proporciona actividade luz calor e días longos, estas datas de 
comezo da invernada son días curtos sen luz, en xeral deprimentes polo que non hai que ser moi lince para ver que tódolos santos axudan a ergue-lo ánimo a fin de superar ese baixón que marca o remate dun ano e o NACEMENTO do próximo que teremos que afrontar.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)